„W obecności wody metale ulegają niszczeniu wskutek zjawisk elektrochemicznych. W wyniku niejednorodnej struktury metalu powstaje na jego powierzchni wiele lokalnych ogniw galwanicznych. Anody tych ogniw oddają wodzie dodatnie jony metalu; w tych miejscach następuje ubytek metalu zwany korozją wżerową. Korozji zapobiega się nakładając na powierzchnię metalu powłoki ochronne z farb, tworzyw sztucznych lub z innego metalu bardziej odpornego na korozję. Jednym z tych metali jest cynk, który nałożony na powierzchnię rur stalowych zabezpiecza je przed korozją, nawet jeżeli są w nim rysy i odpryski, ale pod warunkiem, że woda nie jest zbyt ciepła. Na styku cynkżelazo powstaje bowiem ogniwo galwaniczne, w którym anodą jest cynk i tylko on ulega niszczeniu. Niestety okazało się, że w temperaturze 60f70°C następuje zmiana biegunów i anodą staje się żelazo, które oddaje wodzie swe dodatnio naładowane jony. W tych warunkach niszczenie rur stalowych z uszkodzoną (np. porysowaną) warstwą cynku przebiega szybciej niż rur czarnych, które w ogóle nie mają warstwy cynku.
W walce z korozją prawdopodobnie już wkrótce rury będą pokrywane warstwą ochronną z aluminium, gdyż metal ten w każdej temperaturze zachowuje się jako anoda w stosunku do żelaza.“(4)