„Przerwał w pół zdania, schylił się i podniósł z ziemi małą, zardzewiałą skrzyneczkę, leżącą w kącie chatki. Skrzynka nie była zamknięta na klucz i z jej wnętrza wypadł kawałek papieru, na którym było skreślone kilka słów
Zostałem zamordowany i okradziony przez mego przewodnika Negora 3 grudnia 1871 roku, tutaj o 120 mil od wybrzeża... Dingo.... Do mnie!...
S. Vernon.
Kartka wszystko wyjaśniła. Samuel Vernon wyruszył na wyprawę w głąb Afryki w towarzystwie przewodnika Negora i psa Dinga. Pieniądze, które miał z sobą podróżnik, rozbudziły chciwość Negora, który postanowił nimi zawładnąć. Kiedy podróżnik francuski przybył właśnie w to miejsce, zatrzymał się na postój w chatce
0 kilka kroków od brzegu Konga. Tutaj został śmiertelnie raniony, okradziony i porzucony. Po dokonaniu zbrodni Negoro uciekł
1 wówczas wpadł w ręce władz portugalskich, które rozpoznały go jako agenta handlarza niewolnikami Alveza, przewiozły do Luandy i skazały na dożywotnie więzienie. Jak wiadomo, udało mu się zbiec, przedostać do Nowej Zelandii i zaokrętować się na „Wędrowcu". Vernon tuż przed śmiercią zdążył napisać tę kartkę, w której oprócz daty i pobudek zbrodni podał również nazwisko zabójcy. Kartkę włożył do tej samej skrzyneczki, w której przedtem znajdowały się zapewne skradzione pieniądze, i ostatnim wysiłkiem nakreślił krwią na drzewie inicjały swego nazwiska. Ileż dni musiał spędzić Dingo przed tymi dwiema czerwonymi literami! Wbiły mu się tak dokładnie w pamięć, że nigdy ich nie mógł zapomnieć. Później błąkał się po wybrzeżu, tam go znalazł kapitan „Waldecka" i wreszcie po wielu przygodach pies spotkał się na pokładzie „Wędrowca" z Negorem. Przez ten czas kości francuskiego podróżnika bielały w dalekiej dżungli afrykańskiej, a on sam żył tylko we wspomnieniu swego psa. Taki był zapewne przebieg wydarzeń. Dick i Herkules zamierzali właśnie pogrzebać śmiertelne szczątki Samuela Vernona, gdy nagle Dingo szczeknął z niesłychaną wściekłością i jednym susem wyskoczył z chaty.“(13)