„Po obchodach jubileuszowych zaczynają się na dworze spekulacje matrymonialne, które wielce drażnią aktorkę. Jedni swatają blisko siedemdziesięcioletniego Franciszka Józefa z czterdziestotrzyletnią arcyksiężną Marią Teresą wdową po jego bracie Karolu Ludwiku, a równocześnie macochą Ferdynanda, który już zagarnął podstawowe atrybuty następcy tronu; inni a przewodzi im Waleria rają siostrę zmarłej cesarzowej, hrabinę Trani.
Rachunki prowadzono bez gospodarza, ponieważ Franciszek Józef pozostawał głuchy na podobne propozycje. Arcychrześcijański monarcha nawet przez chwilę nie pomyślał o nowym mariażu. Zresztą wiedział, że daremnie by szukał w swoim otoczeniu wielkodusznej małżonki. Pod tym względem Sissi była jedyna.
Podrażniona i zagrożona w swych ambicjach Katarzyna Schratt, która nigdy nie miała zbyt dobrych doradców, postanawia przejść do natarcia. W zacietrzewieniu traci poczucie realizmu. Zwraca się nagle do cesarza z żądaniem, by nadał jej nowo ustanowione odznaczenie Order Elżbiety I klasy. Franciszek Józef odmawia tłumacząc delikatnie, że dekoracja wywołałaby falę złośliwych i ośmieszających komentarzy. Rozczarowana Schratt daje upust swej irytacji. Majestat cesarski nigdy tak nie ucierpiał. Kochanek wszystko zniósł pokornie, ale orderu nic przyznał.“(8)