„Miesiączka zwykle rozpoczyna się wzmożonym wydzielaniem śluzu, który szybko przybiera charakter wodnisty, po czym zabarwia się krwią — początkowo lekko, a potem coraz silniej. Krwawienie zwykle jest najsilniejsze w czasie dwu pierwszych dni. po czym staje się słabsze, zamienia się znowu w krwistowodniste, a w końcu zupełnie zanika. Nierzadko miesiączka może znikać na pół lub cały dzień pod koniec trwania, np. po 3 dniach.
Jeśli chodzi o ilość wydalonej krwi, można powiedzieć, że zwykle jest ona znacznie przeceniana. Na podstawie dokładnych badań HoppeSeilera i innych wiadomo, że wynosi ona w całości 30—50 gramów; w jednym dniu w każdym razie nie więcej niż 12—20 g. Większość kobiet lo ile nie mają stosunkowo skąpej miesiączki) wykazuje stale skłonność do uznawania ilości straconej krwi za większą, niż odpowiada to rzeczywistości. Tłumaczy się to tym, że już niewielka ilość krwi silnie zabarwia inne płyny. np. wodę do podmywania się. a zwłaszcza mocz, oraz może pozostawiać duże plamy na bieliżnic. podpaskach, co łatwo prowadzi do błędnych przekonań o utracie „pół litra krwi" itp.
Pewną oznaką „zbyt dużej" ilości krwi jest obecność skrzepów krwi w wydalinach, zwłaszcza gdy są tego spore kawałki. Właściwością wydalin miesiączkowych jest to. że krew pozostaje w stanie płynnym wskutek mieszania się ze śluzem oraz substancjami przeciwdziałającymi krzepnięciu, a znajdującymi się w wydzielinie macicy. Jeśli krwawienie jest zbyt silne, wówczas powyższych substancji nie wystarcza, aby utrzymać krew w stanie płynnym i tworząsię skrzepy w iormie bryłek.“(1)